روح بیمار طبیعت را – می فهمی

در دیار خشک

در میان سایه های تیره – در زنجیر

مرگ را می بینی

گاه بی تابی

…گاه می خندی

 

عاشق باران که باشی

در اضطراب شب – به دنبال آغوش امنی می گردی

تا تن نازک تب زده ات را بسپاری به تنش

تا فراموش کنی

 

عاشق باران که باشی

منتظر می مانی

بر نگاه بی کلام پنجره – چشم می دوزی

شعر می خوانی

 

نوشته شده در چهارشنبه 16 اسفند 1391ساعت 12:06 توسط lovetolove2| ارسال نظر(5)