همه چیز
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * من اگر راستش را بخواهی! نمی دانم که از عاقبت این همه ترانه و نامه بی جواب! می ترسم یا نه؟! فقط می دانم که…..محتاجم! محتاج سکوت ستاره! محتاج لطافت صبح! محتاج صبر خدا! من محتاج ترانه های بی قفس ِ پر از کبوترم! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * چشم هایشان یکبار در حقشان بدی کنی و نامهربانی و ببینی نگاهشان،چشم هایشان،دست هایشان وقتی نامهربان میشود چگونه است در نهایت حیرت تو میبنی مهربان تر میشوند انگار بدیت را با خوبی نامهربانی ات را با مهربانی پاسخ میدهند چقدر دلم تنگ است برای دیدن چنین ادم مهربانی * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * بیا! داردآفتاب می رود – غروب شود دارد دیرمی شود خودمان هم اگرنخواهیم دست های مان – میانِ راه . دارد دیرمی شود نگاه کن! این طوراگربرویم زیرِ پای مان پاییز هیچ گاه به آخرنمی رسد می مانیم میانِ برگ ها وُ… ، آه ، نه! پنجره رابازکن – بیا بایدبه ایستگاه بهاربرسیم! بهاریادت هست؟ ودانه های معطرِکاج؟ بیدارباشِ گنجشک ها و پروانه ها؟ ریسه های بیدوُ شرم-خنده های کودکی که من بودم؟ وگیاهِ نارنجیِ خورشید بی غروب وُ – همیشه درطلوع؟ * زیباست ، اما ایستگاهِ خوبی نیست پاییز! بِجُنب ! پنجره رابازکن دست هام رابگیر – بیا باید تا بهار بدویم
بعضی از آدم ها انقدر نگاهشان
دست هایشان
مهربان است ..که دلت میخواهد
پنجره رابازکن
| قالب برای بلاگ |